Op de vleugels van Engelen
Engelen spreken tot onze verbeelding, al eeuwenlang. Ze roepen beelden op van zachtheid, liefde, goddelijkheid, behulpzaamheid enzo. Iedereen denkt er weleens over na of ze bestaan of niet en ze worden of omarmd en verwelkomd of buiten de deur gehouden. Maar het maakt mijns inziens niet uit wat wij ervan denken. Wat wij toedichten aan het begrip 'engel' zijn eigenschappen waar wij allemaal over beschikken. Zij zijn onze goddelijke oorsprong, onze natuurlijke staat van zijn en dat is niet voor engelen alleen. Dat is universeel en in alles en iedereen, maar de engelen laten het ons zien. We hoeven er niets voor te doen, het is er allemaal al. Het is aan ons om dat goddelijke in ons te erkennen en te laten "spreken" in ons denken en doen. En velen doen dat al en leven vanuit compassie, liefde en vreugde en geven ons dagelijks de inspiratie die we zoeken. Net zoals de vele engelen die ons helpen op ons pad vanuit de ongeziene wereld. Zelfs als we ze niet erkennen. Maar zou het niet leuk zijn voor ze als we af en toe eens stil staan en onze gedachten in erkenning en dankbaarheid naar ze uitisturen en te zien of ze er zijn? En wie weet ervaren we weer het gevoel van hoe we allemaal gedragen worden op de vleugels van engelen.
Opeens kreeg ik het gevoel dat ik een nieuwe website wilde hebben, eentje die bij me past. Wat een rare gewaarwording vond ik dat. Had ik niet zelf mijn website gemaakt? Dan zou die toch bij mij moeten passen? En zo oud was hij nog niet.
Ogenschijnlijk is er niets veranderd, aan de buitenkant is er niets te zien. Maar blijkbaar is er toch wat veranderd, ben ik veranderd en heeft de tijd mij veranderd. Ik dacht hierover na en begreep dat met het afleggen van mijn 'oude jasjes' mijn uiterlijke wereld ook om een nieuw jasje vroeg. Een nieuw innerlijk wil dus gezien worden door middel van een reflectie in de uiterlijke wereld. Het gaf me een goed gevoel en ik besloot er gehoor aan te geven."'Maar dan toch ook met een ander beeld van mezelf", dacht ik. En dat is gelukt door middel van de portretten die een oude vriendin en fotografe van mij maakte. Ik was er helemaal klaar voor om mijn nieuwe gezicht aan de buitenwereld te tonen. Dit jasje voelt goed en zit als gegoten. Ik ben er blij mee :)
Het leven is een groot speelveld,
gevuld met gadgets en verleidingen,
op weg naar verdieping en verbinding
amuseren wij onszelf en elkaar
In het midden van de orkaan is het stil. Daarbuiten is het een chaos, kolkt het rond, daarbij alles wat op zijn pad komt meesleurend.
Zo gaat het ook met ons met ons leven. We laten ons meesleuren door alles wat we tegenkomen, waardoor we geemotioneerd worden, door wat ons raakt, waar we denken een oordeel over te moeten hebben, wat we doen, enzovoort.
Elke poging die we wagen om daar verandering in aan te brengen is gelijk aan het in stand houden van wat we willen veranderen. Het maakt in die zin niet uit wat je doet, of het nu een goedbedoelde actie is of anderszins. Het is de actie die ons in onze staat van zijn houdt. Of anders gezegd 'ons houdt in de chaos van de storm'. De actie die we ondernemen, elke actie, is wat ons verbindt en houdt in de wervelstormen van dit aardse bestaan. Pas als we ons niet meer verbinden aan wat we ervaren en onze reactie erop laten varen, stoppen we het. Als het reageren ophoudt, het oordelen en categoriseren ophoudt, stoppen we deel uit te maken van de storm en worden we een met het middelpunt ervan. Daar waar alles stil is. Dan zijn we de stilte waar alles (een) is.
Regelmatig krijg ik een verzoek binnen om te verbinden binnen een sociaal netwerk. Zo ook voor LinkedIn, een netwerk wat ik heel lang geleden in de zakelijke wereld een warm hart toe droeg maar wat ik later niet meer heb onderhouden. Zo besloot ik onlangs om daar weer lid van te worden.
Zo gezegd zo gedaan; ik heb een account aangemaakt, mijn naam ingevuld en andere wetenswaardigheden, maar dan ben je er nog niet. Want is er veel meer mee gemoeid dan alleen je naam en email adres invullen. Dan komt je scholing, je werkzame verleden, vaardigheden, procedures voor het verbinden met mensen uit mijn email adres boek, mijn settings etc.
En ik dacht .... hoeveel makkelijker is het verbinden als je je gewoon openstelt voor de ander en op die manier contact met elkaar maakt. Er komen geeneens woorden aan te pas! Je geeft de ander je aandacht en je verbindt op die manier in een soort vanzelfsprekendheid. Het is zo normaal om met elkaar te verbinden, dat we vaak niet eens in de gaten hebben hoe vaak we dat doen. Zodra je iemand in de ogen kijkt, een ontmoeting aangaat, verbindt je je even met elkaar en 'voel' je elkaar en hoe het met de ander gaat, goed of niet zo lekker in haar vel. En wil je verder gaan dan 'kijk' je met iets meer aandacht naar de ander. Het is vanzelfsprekend en gebeurt als in een vloeiende beweging.
We verbinden ons met elkaar keer op keer. Onze natuurlijke staat is er een van verbondenheid, van eenheid, gelijkheid, saamhorigheid. De diversiteit aan uitingsvormen is fenomenaal en dat maakt het allemaal leuk, interessant en leerzaam.
RSS Feed